Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Ανακοίνωση του ΚσΠ σχετικά με την επίθεση ενάντια στο σύντροφο Κώστα Παλούκη


Το Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου καταγγέλλει την απρόκλητη και τραμπούκικη επίθεση, που στα χαρακτηριστικά της δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτές των συμμοριών και των ορδών των ΜΑΤ, από ομάδα μελών της κατάληψης στέγασης προσφύγων στο Γκίνη του ΕΜΠ που δέχτηκε την Παρασκευή 10/06 ο Κώστας Παλούκης, ιστορικός, μέλος του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μέλος του Κινήματος στην Πόλη. Ο σύντροφός μας, αναζητώντας τον χώρο στον οποίον θα  διεξάγονταν η εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική»,  βρέθηκε στο κτίριο του Γκίνη, όπου συνήθως γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις. Τότε, περικυκλώθηκε από άτομα που συμμετείχαν στην κατάληψη, τα οποία τον κατηγόρησαν ως άνθρωπο της εφημερίδας Πρώτο Θέμα, ως ασφαλίτη και ζήτησαν να ελέγξουν το κινητό του. Όταν εκείνος αρνήθηκε, δηλώνοντας την πολιτική του ταυτότητα, του επιτέθηκαν ομαδικά χτυπώντας τον στο σώμα και στο πρόσωπο με συνέπεια τον τραυματισμό του.
Ο σύντροφος Κώστας είναι ενεργό μέλος του Κινήματος στην Πόλη, με συνεπή παρουσία στους αγώνες που δίνονται στο Δήμο, αλλά και ευρύτερα γνωστός για τη συμμετοχή του στο μαζικό κίνημα και τη δράση του στο χώρο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με πλούσια αρθρογραφία για ιστορικά και πολιτικά ζητήματα. Τέτοιου είδους πρακτικές δεν μπορούν παρά να καταγγέλλονται. Κανένας αγώνας και καμία μορφή αλληλεγγύης δε μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τέτοιες ενέργειες, που δρουν έξω και εχθρικά προς το κίνημα και στοχοποιούν αγωνιστές. Ο πολιτισμός και το αξιακό σύστημα όσων την πραγματοποίησαν όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με την ταξική αλληλεγγύη και το ήθος των αγωνιστών που παλεύουν για την ανθρώπινη χειραφέτηση από κάθε εκμετάλλευση, αλλά  ταυτίζεται με την κυρίαρχη, ανταγωνιστική και απάνθρωπη αντίληψη της αστικής τάξης, για την οποία “ο κάθε άνθρωπος είναι απέναντι στον άλλον λύκος”. Φυσικά, τέτοιες ενέργειες αναιρούν τον ίδιο τον χαρακτήρα της εν λόγω κατάληψης, εκθέτοντας και τους ίδιους τους πρόσφυγες στα ήδη ακονισμένα νύχια των ΜΜΕ, του κράτους και της καταστολής, την ίδια ώρα που σκοπός της ήταν δήθεν να τους προστατέψει από όλους αυτούς τους μηχανισμούς από κάποιον που μπήκε τυχαία στο χώρο...
Κατά τη γνώμη μας, είναι απαράδεκτο απλοί πολίτες, φοιτητές και αγωνιστές να δέχονται απρόκλητες επιθέσεις μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους από αυτόκλητους «μπάτσους» και να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα σε αυτούς. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι συνδεδεμένο με τις πολιτικές, κοινωνικές και δημοκρατικές ελευθερίες  που επέβαλλαν με τους αγώνες τους οι εργαζόμενοι και η νεολαία, ανήκει σε όλο τον λαό και τις μαχόμενες δυνάμεις του και δεν είναι τσιφλίκι κανενός.
Κανένας πολιτικός χώρος ή στέκι δε μπορεί να φιλοξενεί τέτοιες ομάδες και να δικαιολογεί τέτοιες πρακτικές, αλλά οφείλει να τις καταδικάσει και να τις θέσει στο περιθώριο.
Καλούμε όλες τις δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς, τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο να καταγγείλουν το γεγονός. Μπροστά στη σαρωτική επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι σήμερα, στη λαίλαπα των μέτρων, το προσφυγικό και την οικονομική κρίση, ο καθένας θα πρέπει τελικά να επιλέξει στρατόπεδο στην πράξη.


Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης Κινήματος στην Πόλη του Ζωγράφου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α
Α1. Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
H παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλισμού αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται και η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Κόντρα στις θεωρίες ότι η ελληνική κρίση αποτελεί μια «ιδιαιτερότητα», ότι οφείλεται στην «χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας εξαιτίας του κρατικού παρεμβατισμού», την έλλειψη «μεταρρυθμίσεων», τους «τεμπέληδες του νότου» κλπ, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού έχει μονιμότερα χαρακτηριστικά και είναι αποτέλεσμα της κερδοσκοπικής δράσης των καπιταλιστών και της κρατικής πολιτικής εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους.
Με το ξέσπασμα της  κρίσης το 2008, το κράτος δανείστηκε για να διασώσει για άλλη μια φορά τις τράπεζες μετατρέποντας το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο, ένα δημόσιο χρέος που είχε ήδη φτάσει στο 100% του ΑΕΠ. Έτσι από το 25% του ΑΕΠ το 1982 όταν μπαίναμε στην ΕΕ το χρέος σήμερα –μετά και τα τρία εξοντωτικά για το λαό Μνημόνια- έχει εκτιναχθεί κοντά στο 200% του ΑΕΠ!
Τα χρόνια που πέρασαν επιβεβαιώθηκε ότι η βασική χρήση του «δημόσιου χρέους» δεν είναι παρά η λειτουργία του ως μοχλός πίεσης για τη συνεχή επιβολή αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, για την αντιμετώπιση της κρίσης από αστική σκοπιά. Σε δεύτερη μοίρα έρχεται και για τους ίδιους τους δανειστές η αποπληρωμή του, η οποία είναι αδύνατη. Επιδιώκουν να είναι μια μόνιμη θηλιά στο λαιμό της εργατικής τάξης και του λαού για τη συνεχή επιβολή μέτρων σε βάρος τους.
Η κοινωνική κατάσταση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων τα τελευταία χρόνια έχει χειροτερεύσει δραματικά. Η ανεργία πάνω από 1,5 εκ. εργαζόμενων έχει γίνει μόνιμη. Το ίδιο και οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, που αγγίζουν το 50% των νέων θέσεων εργασίας. Τα ποσοστά της ανεργίας και των εργασιακών σχέσεων γαλέρας σαρώνουν, ιδιαίτερα στην νέα βάρδια της εργατικής τάξης, που θεωρεί την εργασιακή σταθερότητα και την ασφάλιση άπιαστο όνειρο. Σύμφωνα με στοιχεία τελευταίας μελέτης του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, το 50% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα λαμβάνει καθαρό μισθό κάτω από 500 ευρώ. Παράλληλα, την περίοδο 2010-2015 η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού μειώθηκε κατά 24,7%. Περίπου 1.200.000 εργαζόμενοι αμείβονται με καθυστέρηση από 3 ως και 12 μήνες, ενώ διαδεδομένο είναι πλέον το φαινόμενο της πληρωμής σε είδος. Σχεδόν μισό εκατομμύριο είναι οι υποαπασχολούμενοι, μέχρι 4 ώρες επισήμως την ημέρα με μισές αποδοχές. Άλλοι 1,5-2 εκατ αναγκάζονται να δουλέψουν αμειβόμενοι με «μαύρα». Πάνω από 400.000 νέοι -κυρίως υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης- έχουν μεταναστεύσει.
Όπως προκύπτει από την ίδια έκθεση, σε σχέση με το 2010 ο δείκτης της απόλυτης φτώχειας έχει αυξηθεί κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες, υποδηλώνοντας έτσι υπερδιπλασιασμό του αριθμού των φτωχών νοικοκυριών. Συγκεκριμένα, το 48% των νοικοκυριών διαβιούν πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 20,9% αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες, ποσοστό που αυξάνεται στο 43,4% για τους ανέργους. Έχει σημασία δε να τονίσουμε ότι, παρά τη σημαντική χειροτέρευση του φαινόμενου της φτώχειας, οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας μειώνονται ποσοστιαία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα - μέλος της ΕΕ-15.

Α2. ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την πρώτη εκλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τον Γενάρη του 2015, έχει πλέον ολοκληρωθεί το πέρασμα της στο αστικό στρατόπεδο και με την υπογραφή του Γ’ Μνημονίου ξεδιπλώνεται μπροστά μας η αντεργατική πολιτική της και η βάρβαρη επιδρομή απέναντι στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Με σημείο τομής το πραξικόπημα απέναντι στο 62% του ελληνικού λαού και τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ. Είναι πλέον βέβαιο ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι βαθιά ταξική και εχθρική απέναντι στον λαό. Αποτελεί τον κύριο πόλο προώθησης της επίθεσης για την επιβολή των μνημονίων. Επιχειρεί να εμφανίζεται σαν ισχυρή και κυρίαρχη, στηριγμένη στην αμέριστη στήριξη της αστικής τάξης, των καναλαρχών, του φθαρμένου πολιτικού συστήματος και του ιμπεριαλισμού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε στη μνημονιακή πολιτική όχι γιατί «δεν γινόταν αλλιώς», ή από «λάθη της ηγεσίας του» αλλά γιατί η πολιτική και η στρατηγική του αναπόφευκτα οδηγούσαν σε αυτή την κατάληξη. Αυτό που κατέρρευσε στην περίπτωση αυτή δεν ήταν η «αριστερά», αλλά η συγκεκριμένη διαχειριστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική της εκ των έσω αλλαγής του συστήματος.
Όπως και οι προηγούμενες, έτσι και αυτή η  κυβέρνηση ρίχνει όλες τις δυνάμεις της στο να πείσει ότι δεν υπάρχει «εναλλακτική λύση». Είμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή συστράτευση  του πολιτικού συστήματος πράγμα που μπορεί να βαθύνει ακόμα περισσότερο το ρήγμα  ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και τον λαό. Πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις της άρχουσας τάξης δέχτηκαν σοβαρά πλήγματα στη λαϊκή συνείδηση. Η εργαζόμενη πλειοψηφία κατανοεί πια ότι τα μνημόνια  δεν αποτελούν παρά ένα όπλο στα χέρια του κεφαλαίου για το πέρασμα της πολιτικής του. Το ευρώ και η ΕΕ αμφισβητούνται από σημαντικά τμήματα του λαού και στην περίοδο του δημοψηφίσματος φάνηκε ότι είναι δυνατόν αν ο λαός δει ότι διαμορφώνεται η δυνατότητα άλλης πολιτικής πρότασης να αψηφήσει τους εκβιασμούς.
Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ότι το κίνημα από την μια έφτασε σε πολύ υψηλά επίπεδα σύγκρουσης με την κυρίαρχη πολιτική. Συνέβαλε να απονομιμοποιηθεί η μνημονιακή επίθεση, να καθυστερήσει την επίθεση, να πέσουν τέσσερις έως τώρα κυβερνήσεις, να υπάρξουν στοιχεία «κρίσης ηγεμονίας του αντίπαλου». Από την άλλη δεν έφτασε στο επίπεδο να ανατρέψει το σύνολο της επίθεσης, να δημιουργήσει σε έκταση τα όργανα του, να επιβάλλει την δική του λύση σε κόντρα με τον ταξικό αντίπαλο και τις ρεφορμιστικές διαχειριστικές αυταπάτες.
Στα πλαίσια της παγκόσμιας κρίσης και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων αναβαθμίζεται και ο ρόλος του πολέμου στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Τόσο οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Δύσης και τα παρακλάδια τους (ISIS κλπ), όσο και τα ίδια τα αντιδραστικά και καταπιεστικά καθεστώτα των περιοχών αυτών, έχουν εντείνει την επίθεση τους ενάντια στην εκεί εργατική τάξη για τον έλεγχο του πετρελαίου και της οικονομίας. Αποτέλεσμα αυτού είναι και το τεράστιο προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη. Η κατάπτυστη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας είναι μια συμφωνία ντροπής και υποκρισίας για τους πρόσφυγες και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί λύση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρωταγωνιστεί στο διωγμό των προσφύγων πίσω στην Τουρκία και ταυτόχρονα ως πιστό μέλος του ΝΑΤΟ, πρωταγωνιστεί και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Ο εγκλεισμός των προσφύγων και των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο διαχωρισμός τους σε νόμιμους και μετανάστες χωρίς χαρτιά, οι πνιγμοί στο Αιγαίο, τα κλειστά σύνορα και οι φράχτες είναι η απάντηση της «πολιτισμένης» Δύσης απέναντι στην ανάγκη τους για μια καλύτερη ζωή. Εμάς δε μας νοιάζει πόσοι χωράνε και πού, μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ούτε πόσοι μπορούν να «χρησιμοποιηθούν» σα φθηνό και εξειδικευμένο δυναμικό. Για εμάς είναι ταξικά μας αδέλφια και είναι καλοδεχούμενοι και έχουμε τα ίδια αιτήματα γι’ αυτούς, όπως και για τους εγχώριους εργαζόμενους. Το κίνημα που έχει αναπτυχθεί και η έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη είναι η δική μας απάντηση απέναντι στη ρατσιστική πολιτική της ΕΕ και του ελληνικού κράτους, μαζί με την αναγκαία κοινή πάλη ελλήνων και ξένων εργαζομένων για τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ B
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΣΤΑΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Ευθέως ανάλογη της αντιδραστικής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ και της μετατροπής του σε μνημονιακό κόμμα αστικής διαχείρισης, με την κυβέρνηση που έχει σχηματίσει σε συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛ. να εφαρμόζει το Γ’ Μνημόνιο και να περνάει άγρια αντεργατικά μέτρα, είναι και η πορεία της νέας «αριστερής» Δημοτικής Αρχής, που αναδείχτηκε μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μάη του 2014. Η δημοτική παράταξη «Μαζί για την Πόλη μας», που έχει την πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο και ασκεί πλέον την τοπική εξουσία, γρήγορα μετατοπίστηκε από την εναντίωσή της στην αξιολόγηση την δημοσίων υπαλλήλων από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, την άρνηση απόδοσης στοιχείων στο Υπουργείο Εσωτερικών και το σύρσιμό της Καφατζάκη (μαζί με άλλους δημάρχους) στα δικαστήρια (γεγονός για το οποίο είχε την αμέριστη συμπαράστασή μας), στην ακριβώς αντίθετη πολιτική, αυτή της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, με την παραχώρηση στο Υπουργείο Οικονομικών και την «αριστερή κυβέρνηση» των αποθεματικών του Δήμου, στα πλαίσια μιας «διαπραγμάτευσης» που κατέληξε σε υποταγή. Η πλήρης ευθυγράμμιση της Δημοτικής Αρχής με την κεντρική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ είναι η απόδειξη ότι το κράτος (κεντρικό και τοπικό) έχει συνέχεια, ότι η βάρβαρη πολιτική κατά των εργαζομένων και του λαού είναι εδώ και οξύνεται και ότι η ελπίδα δεν έρχεται με την αλλαγή διαχειριστή, αλλά χτίζεται στην σύγκρουση με τα «ιερά και τα όσια» του καπιταλιστικού συστήματος και με την πάλη των εργαζομένων και του λαού για την ανατροπή του.
Άλλωστε, η αντιδραστική διαχείριση της δημοτικής αρχής αποκαλύπτεται από την πολιτική της  σε μια σειρά τομείς. Καταρχήν, από τη μόνιμη και σταθερή της επιδίωξη για ανακύκλωση της ανεργίας και διαχείριση της εργασιακής ανασφάλειας, με κατά συρροή προσλήψεις 2μηνων, 5μηνων και 8μηνων εργαζομένων. Ο πρόσφατος αγώνας των 5μηνων και η μαζικότατη συμμετοχή τους στην Επιτροπή Αγώνα που φτιάχτηκε στο Δήμο Ζωγράφου, ειδικότερα οι παρεμβάσεις της Επιτροπής στα Δημοτικά Συμβούλια αλλά και ο συνολικός τους αγώνας, αποκάλυψε ότι και η παρούσα Δημοτική Αρχή - παρά τις αρχικές φραστικές της διατυπώσεις υπέρ της μόνιμης και σταθερής εργασίας, εφαρμόζει και επεκτείνει τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, αναγορεύοντας την ελαστική εργασία σαν κυρίαρχο μοντέλο προσωρινής απασχόλησης στο Δήμο. Μάλιστα, αυτό επιχειρεί να το αιτιολογήσει και πολιτικά, κάνοντας λόγο στο τελευταίο ψήφισμα του Δήμου για τους 5μηνους ότι καλύπτουν «πραγματικές» και όχι «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» και προτείνοντας -ακριβώς για τον παραπάνω λόγο- ανανέωση και επέκταση των συμβάσεων (ορισμένου χρόνου) τους, παρακάμπτοντας με αυτόν τον τρόπο το αίτημα των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή εργασία και μετατροπή των συμβάσεων τους σε αορίστου χρόνου. Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ψήφισμα στηρίχτηκε από όλο το Δημοτικό Συμβούλιο, και ειδικότερα από τη δημοτική παράταξη του ΚΚΕ και την εκλογικά συνεργαζόμενη με το ΚσΠ Ειρήνη Πλουμπίδη (η οποία για άλλη μια φορά αρνείται να κινηθεί βάσει της πολιτικής διακήρυξης και των θέσεων της παράταξής μας), παρά τις αντιπολιτευτικές τους κορώνες, αποτελεί ποιοτική τομή και αναβαθμίζει τα καθήκοντα της παράταξής μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Η δημοτική αρχή επικυρώνει την αντιλαϊκή της πολιτική και στην μελέτη για τη διαχείριση των απορριμμάτων, η οποία ψηφίστηκε θετικά από το δημοτικό συμβούλιο με προοπτική εφαρμογής,  εντασσόμενη πλήρως στη λογική της παράδοσης στα ιδιωτικά συμφέροντα και στην επιχειρηματική κερδοφορία. Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και οι (πολυάριθμες, είναι η αλήθεια) πολιτιστικές της εκδηλώσεις, όπου κυριαρχούν οι συναυλίες μεγάλων ονομάτων και οι υπέρογκες δαπάνες για την εξασφάλιση της συμμετοχής τους, την ίδια ώρα που δε δίνεται χώρος και οικονομική ενίσχυση στην ερασιτεχνική πολιτιστική δημιουργία και στα μαθητικά συγκροτήματα. Δείκτης γι΄ αυτό είναι και τα υψηλά δίδακτρα στο Δημοτικό Ωδείο, του οποίου η πρόταση για μεταφορά του στη Βίλα Ζωγράφου, γίνεται ο «πολιορκητικός κριός» για την αναίρεση του αιτήματος της «Επιτροπής Κατοίκων για να γίνει το Κτήμα Ζωγράφου κτήμα του λαού», της οποίας πάγια θέση ήταν να μην υπάρχουν στο χώρο δραστηριότητες ανταποδοτικού ή/και εμπορευματικού χαρακτήρα. Τέλος, η στάση της στα δημοτικά τέλη,  στη σύνταξη των οικονομικών προϋπολογισμών, στην συνεχή αναθεώρηση των τεχνικών έργων και στην επιλογή της κατεύθυνσης αυτών, στους δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς και στις κοινωνικές δομές, δεν φανερώνει καμιά διαφορά, αλλά αντίθετα αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης πολιτικής. Με αποκορύφωμα την διαχείριση των δημοτικών χώρων, για τους οποίους κυριαρχεί η αντίληψη ότι αποτελούν περιουσία της δημοτικής αρχής και όχι του ζωγραφιώτικου λαού και δίνονται -όσοι ελάχιστοι παραμένουν διαθέσιμοι- με το σταγονόμετρο και με τα χίλια ζόρια στις τοπικές συλλογικότητες.
Συνολικά, εκτιμούμε ότι αποτελεί επιλογή της δημοτικής αρχής και της δημοτικής παράταξης «Μαζί για την Πόλη μας» να επανεμφανίζει εικόνες από τους αντιμνημονιακούς αγώνες (ενάντια σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ φυσικά) των μελών της στο παρελθόν, κάνοντας προσπάθεια να φανεί προοδευτική απέναντι στις ακραία συντηρητικές φωνές που ακούγονται στα δημοτικά συμβούλια, επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να αποπροσανατολίσει και να κατευθύνει την πολιτική αντιπαράθεση μακριά από την «ταμπακιέρα» και τη βαθύτερη ουσία της βάρβαρης πολιτικής της απέναντι στους εργαζόμενους και στο λαό.
Σ’ αυτή τη κατεύθυνση προσπαθεί να σύρει και τις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς στο Δημοτικό Συμβούλιο, οι οποίες δυστυχώς αδυνατούν να υψώσουν συνολικό, αντιπολιτευτικό λόγο απέναντι στη δημοτική αρχή και κίνημα ικανό να αντιπαρατεθεί μαζί της. Η Λαϊκή Συσπείρωση Ζωγράφου κινείται στα πλαίσια της κεντρικής πολιτικής του Κ.Κ.Ε., με πλήρη αυτοαναφορικότητα, ασκώντας γενική πολιτική αντιπολίτευση με τις τοποθετήσεις των δημοτικών της συμβούλων, χωρίς καμιά προσπάθεια εκδήλωσης τοπικού κινήματος διεκδίκησης και καμιά διάθεση σύνδεσης με όποιον αγώνα δεν ελέγχει πλήρως. Χαρακτηριστική είναι η προσπάθειά τους να εντάξουν πλήρως τους 8μηνίτες -μέσα στους οποίους είχαν δικά τους μέλη- στα πλαίσια του Π.Α.ΜΕ. και του ξεχωριστού συνδικάτου που έχουν στους Ο.Τ.Α., ενώ με την Επιτροπή Αγώνα των 5μηνων -στην οποία δεν έχουν μέλη να παρεμβαίνουν- αφού δεν τους βγήκε η ίδια τακτική, αρκούνταν μόνο στη στήριξη του αγώνα τους στα λόγια και όχι στην πράξη, πράγμα που αποδεικνύεται και από την θετική τους ψήφο στην ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για το θέμα. Η αδιέξοδη αυτή πρακτική εκδηλώθηκε και στο αίτημά τους προς την δημοτική αρχή για παραχώρηση σχολικών αιθουσών στα λαϊκά φροντιστήρια, το οποίο είναι βέβαια σωστό σαν αίτημα, αλλά δεν ανοίγεται σαν πεδίο διεκδίκησης και με άλλες τοπικές συλλογικότητες, σε μια κατεύθυνση κοινής πάλης.
Αλλά και για την δική μας παράταξη, μετά την εναλλαγή στη θέση του δημοτικού συμβούλου και την ανάληψη καθηκόντων από πρόσωπο που δεν είναι μέλος μας και αρνείται το αναγκαίο -κατά τη γνώμη μας- συνολικό, πολιτικό περιεχόμενο του ΚσΠ, δυσκολεύουν οι δυνατότητες για μια αντιπολίτευση με όρους συνολικής ρήξης και ανατροπής, με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και όπλο το ξέσπασμα και το δυνάμωμα του κινήματος. Η αντιστροφή αυτής της κατάστασης αποτελεί κρίσιμο ζήτημα, πρέπει να συζητηθεί στη σημερινή μας συνέλευση και να βρίσκεται διαρκώς στο κέντρο της προσοχής μας.
Για τις υπόλοιπες δημοτικές παρατάξεις και τη συνολική τους εικόνα στο δημοτικό συμβούλιο, έχουμε πολύ λίγα πράγματα να πούμε, κυρίως λόγω της ισχνής παρουσίας τους και της αδύναμης παρέμβασής τους. Αυτό που αντικειμενικά κυριαρχεί είναι ότι σίγουρα η πρωτοβουλία των κινήσεων ανήκει στη δημοτική παράταξη «Ζωγράφου Μπροστά», η οποία με πρωτοστάτη τον Αγγελόπουλο, ακραίο εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού, των βάρβαρων πολιτικών απέναντι στους εργαζομένους (όσο κι αν «ξιφουλκεί» εναντίον της δημοτικής αρχής για τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθαρά για λόγους εντυπωσιασμού και αντιπολιτευτικού λόγου), «κρυφό» εκφραστή ακροδεξιών αντιλήψεων -που πολλές φορές δεν κρατιούνται και αποκαλύπτονται- κατηγορεί τη δημοτική αρχή για «αριστερές ιδεοληψίες», δείχνοντας την πλήρη αποστροφή του για την αριστερά και παράλληλα εκτοξεύοντας τροχιοδεικτικές βολές που αποκαλύπτουν την άγρια πολιτική που θα ακολουθήσει, «όταν θα μας εκλέξει ο ζωγραφιώτικος λαός στις επόμενες δημοτικές εκλογές», πράγμα που μας υπενθυμίζει σε όλες σχεδόν τις τοποθετήσεις του. Στο πλευρό αυτής της προσπάθειας βρίσκεται και η Μπότου, ενώ άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι (π.χ. Παπακωνσταντίνου, Καλλίρης) στέκονται φιλικά απέναντι στη δημοτική αρχή, υπονομεύοντας έτσι και την όποια δυνατότητα να ασκήσουν αντιπολιτευτική τακτική.

Τέλος, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι με ευθύνη της δημοτικής παράταξης «Μαζί για την Πόλη μας», ως πλειοψηφούσα παράταξη και δημοτική αρχή, και λόγω των αντιδραστικών κανονισμών που αυτή έχει προτείνει και έχουν ψηφιστεί, η λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου είναι γενικά μια «κλειστή υπόθεση» των δημοτικών συμβούλων, πλήρως θωρακισμένη από τη δυνατότητα της απ’ έξω παρέμβασης (σίγουρα αποκλείοντας και σχεδόν απαγορεύοντάς την), ενώ δεν επηρεάζεται σε τίποτα και δεν λαμβάνει καθόλου υπ’ όψιν της τη λαϊκή πίεση.

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Όλοι-όλες στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ζωγράφου, Πέμπτη 14/4 στις 20.30

Κοινό ψήφισμα για μέτρα προστασίας κατά των ανέργων

Επιτροπές αγώνα κατά της ανεργίας
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΚΟΙΝΩΦΕΛΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΕΡΓΩΝ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

ΠΡΟΣ
-Δήμαρχο
-Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου
-Παρατάξεις Δημοτικού Συμβουλίου

Αξιότιμοι κύριοι/ες,

Ερχόμαστε σήμερα στο δημοτικό συμβούλιο καθώς η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε εμείς και οι οικογένειές μας έχει φτάσει στα όρια της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης.

Στην Ελλάδα του 2016, της «Ενωμένης Ευρώπης», των μνημονίων και της επιτροπείας των «θεσμών», έχει δημιουργηθεί και διογκωθεί το φαινόμενο της μαζικής ανεργίας. Περίπου 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι βρίσκονται αυτή τη στιγμή χωρίς δουλειά και αν συνυπολογίσουμε σε όλους αυτούς και όσους εργάζονται με καθεστώς προσωρινής ή μαύρης εργασίας, καταλαβαίνουμε ότι το νούμερο αγγίζει ανυπολόγιστα όρια.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δε διαφαίνεται ούτε η παραμικρή ηλιαχτίδα αλλαγής αυτής της πραγματικότητας. Η πολιτεία μοιάζει να παρακολουθεί απαθής αυτή την κατάσταση και τα κέντρα εξουσιών, τόσο σε κεντρικό όσο σε τοπικό επίπεδο αδυνατούν να λάβουν γενναίες αποφάσεις ανακούφισης των ανθρώπων που δεν έχουν ούτε καν τα βασικά στοιχεία που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν στην ουρά της ανεργίας για πολλούς μήνες για να διεκδικήσουν μια ορισμένου χρόνου δουλειά, ένα ξεροκόμματο για λίγους μήνες και ύστερα να πεταχτούν πάλι στον Καιάδα της ανεργίας.

Απαιτούμε αυτό το απαράδεκτο καθεστώς να σταματήσει και αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους για την επίτευξη του σκοπού αυτού.

Στη βάση των διεκδικήσεων μας κρίνουμε απαραίτητο το δημοτικό συμβούλιο να λάβει άμεσα απόφαση για τα εξής:

- Να διεκδικήσει μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους. Κανένας άνεργος χωρίς επίδομα ανεργίας. Κανένας πλειστηριασμός σε σπίτι ανέργου. Κανένα σπίτι χωρίς φως, νερό ,σταθερό τηλέφωνο.

-Απαλλαγή όλων των ανέργων από τα δημοτικά τέλη.

-Να υπάρξουν άμεσα προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και αμοιβές για την κάλυψη των κενών στις υπηρεσίες και τις δομές του Δήμου μας (παιδικούς σταθμούς , καθαριότητα...)

-Στους δημοτικούς Παιδικούς και Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, να γίνουν δεκτά δωρεάν όλα τα παιδιά των άνεργων νοικοκυριών χωρίς όρους και προϋποθέσεις .

-Όλες οι δραστηριότητες στο Δήμο να είναι δωρεάν για τους άνεργους δημότες και των οικογενειών τους . Δωρεάν χρήση από τους εγγεγραμμένους ανέργους δημότες Ζωγράφου των χώρων άθλησης (κολυμβητηρίου, δημοτικού γυμναστηρίου κλπ), δωρεάν υπηρεσίες πολιτισμού όπως μαθήματα χορού και θεάτρου, δωρεάν παρακολούθηση ταινιών στους δημοτικούς κινηματογράφους, δωρεάν πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες του Δήμου που μέχρι τώρα λαμβάνουν αντίτιμο από τους δημότες.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ στη γειτονιά ενάντια στη συμφωνία ΕΕ - Κυβέρνησης – Τουρκίας για το προσφυγικό


Όχι στην Ευρώπη-Φρούριο
Να ανοίξουν τα σύνορα

Στα πλαίσια της παγκόσμιας κρίσης και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων αναβαθμίζεται ο ρόλος του πολέμου στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Τόσο οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Δύσης και τα παρακλάδια τους (ISIS κλπ), όσο και τα ίδια τα αντιδραστικά και καταπιεστικά καθεστώτα των περιοχών αυτών, έχουν εντείνει την επίθεση τους ενάντια στην εκεί εργατική τάξη για τον έλεγχο του πετρελαίου και της οικονομίας. Αποτέλεσμα αυτού είναι και το τεράστιο προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη. Η κατάπτυστη ρατσιστική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας είναι μια συμφωνία ντροπής και υποκρισίας για τους πρόσφυγες και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί λύση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρωταγωνιστεί στο διωγμό των προσφύγων πίσω στην Τουρκία και ταυτόχρονα ως πιστό μέλος του ΝΑΤΟ, πρωταγωνιστεί και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Ο εγκλεισμός των προσφύγων και των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο διαχωρισμός τους σε νόμιμους και μετανάστες χωρίς χαρτιά, οι πνιγμοί στο Αιγαίο, τα κλειστά σύνορα και οι φράχτες είναι η απάντηση της «πολιτισμένης» Δύσης απέναντι στην ανάγκη τους για μια καλύτερη ζωή. Εμάς δε μας νοιάζει πόσοι χωράνε και πού, μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ούτε πόσοι μπορούν να «χρησιμοποιηθούν» σα φθηνό και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό από τα αφεντικά της Ευρώπης. Για εμάς είναι ταξικά μας αδέλφια και είναι καλοδεχούμενοι και έχουμε τα ίδια αιτήματα γι’ αυτούς, όπως και για τους εγχώριους εργαζόμενους. Το κίνημα που έχει αναπτυχθεί και η έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη είναι η δική μας απάντηση απέναντι στη ρατσιστική πολιτική της ΕΕ και του ελληνικού κράτους, μαζί με την αναγκαία κοινή πάλη ελλήνων και ξένων εργαζομένων για τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας. Απαιτούμε και για αυτούς σίτιση-στέγαση-περίθαλψη.
Αυτή η συμφωνία έχει την υπογραφή και της ελληνικής κυβέρνησης. Πίσω από τα  «δάκρυα  για τους κατατρεγμένους πρόσφυγες», η κυβέρνηση Τσίπρα ξεκίνησε ήδη το ανθρωποκυνηγητό, τις συλλήψεις και τις απελάσεις. Χωρίς αναστολές κάνει «τη βρώμικη δουλειά». Διαχωρίζει τους πρόσφυγες ανάλογα με τη χώρα καταγωγής τους, μετατρέπει τα hotspot σε κέντρα κράτησης - στρατόπεδα συγκέντρωσης, προκαλώντας ακόμη και  την αντίδραση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ που αναστέλλει δραστηριότητες της στα ελληνικά νησιά. 
Οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. συνεχίζουν να εφαρμόζουν πολιτικές ενάντια στους πρόσφυγες και υπηρετούν το κλίμα ξενοφοβίας και ρατσισμού, που καλλιεργεί η άρχουσα τάξη και οι φασίστες, ότι δήθεν οι πρόσφυγες είναι απειλή για την ασφάλεια των Ευρωπαίων, όταν οι ίδιοι προξενούν πολέμους, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις,  υποδαυλίζουν θρησκευτικούς φανατισμούς, εξέθρεψαν τον ISIS και τις διάφορες φονταμενταλιστικές οργανώσεις. Είναι οι ίδιοι που επιβάλλουν τη λιτότητα εναντίον όλων των ντόπιων πληθυσμών της Ευρώπης, με ακραία εκδοχή την Ελλάδα.
Για εμάς, όπως και για την πλειοψηφία του λαού, οι κατατρεγμένοι αυτού του κόσμου, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες/τριες είναι καλοδεχούμενοι. Θέλουμε να σταματήσουν οι πόλεμοι, παλεύουμε ενάντια στο ΝΑΤΟ και τις ρατσιστικές πολιτικές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και της ΕΕ. Με ένα δυνατό διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα, διεκδικώντας να  σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή, καμιά ελληνική συμμετοχή, να κλείσουν οι βάσεις, να φύγει το ΝΑΤΟ και η FRONTEX από το Αιγαίο.
Το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης  που αναπτύχθηκε όλο αυτό το διάστημα  πρέπει να δυναμώσει, διεκδικώντας να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες/τριες, να πέσει ο φράχτης στον ΄Εβρο, να κλείσουν τα κέντρα κράτησης, να τους δοθεί άσυλο. Απαιτούμε και από τον δικό μας δήμο να αναλάβει την ευθύνη του. Δεν είμαστε υπέρ της γκετοποίησης των προσφύγων/μεταναστών στη Ραφήνα και στη μέση του πουθενά. Απαιτούμε την φιλοξενία τους στην πόλη, δίπλα στους κατοίκους που εκφράζουν απλόχερα την αλληλεγγύη τους. Η αστυνομία είναι δύναμη καταστολής και όχι φύλαξης, δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο πώς θα αντιμετωπίσουν τους πρόσφυγες/μετανάστες, αφού ξέρουμε πώς αντιμετωπίζει όλους όσους αγωνίζονται. Ο στρατός δεν μπορεί να έχει ρόλο, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι εχθροί μας. Το κίνημα άρνησης φαντάρων να υπηρετήσουν στα κέντρα κράτησης έχει την αμέριστη συμπαράστασή μας και είναι η απάντηση στην πολιτική δημιουργίας εσωτερικού εχθρού. 
Την προσφυγιά δημιουργούν  οι πόλεμοι και η φτώχεια. Τα αντιδραστικά καθεστώτα και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τροφοδοτούν την βαρβαρότητα. Η μόνη  απάντηση είναι η ενότητα των εργαζομένων και των λαών, πέρα από την καταγωγή τους, το χρώμα του δέρματός τους, τη θρησκεία τους, πέρα από σύνορα, απέναντι στους εκμεταλλευτές.
Καλούμε όλους τους κατοίκους της γειτονιάς και τις αγωνιζόμενες δυνάμεις, τα σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους να διαδηλώσουμε μαζί. Να απαιτήσουμε μαζί τα αυτονόητα. Πέμπτη 7 Απριλίου, 6:30μμ, πλατεία Γαρδένιας.


Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Όχι στον ομόφωνο εμπαιγμό! Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους!

Τα τελευταία χρόνια οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως και ολόκληρο το δημόσιο, έχουν πληγεί από μαζικές «αποχωρήσεις» προσωπικού, είτε με τη διαδικασία της διαθεσιμότητας /απόλυσης, είτε με τις χιλιάδες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις υπό τον φόβο της αύξησης των ορίων καθώς και με τη μη ανανέωση συμβασιούχων ορισμένου χρόνου. Τα κενά που έχουν δημιουργηθεί είναι τεράστια,  με άμεση συνέπεια την υποβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών και των  δημοσίων αγαθών προς τους πολίτες.

Η πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων είναι η αναπλήρωση των κενών αυτών με προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, με voucher  και συμβάσεις ορισμένου χρόνου από το ΕΣΠΑ. Τα προγράμματα αυτά διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις αναιρώντας στοιχειώδη δικαιώματα που συγκροτούσαν αυτό που για έναν αιώνα γνωρίζαμε και ονομάζαμε ΕΡΓΑΣΙΑ. Αυτή τη στιγμή περισσότερα από  32.000 άτομα που εργάζονται στους δήμους της χώρας  με αυτά τα προγράμματα σε θέσεις που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, που παρά τις εξαγγελίες της περί του αντιθέτου συνεχίζει τις πολιτικές των προκατόχων της, προσπαθώντας  να μας πείσει ότι όλα αυτά είναι μονόδρομος και ότι πρέπει να πορευτούμε στο εξής με μισά δικαιώματα, μισή δουλειά, μισή ζωή.

Στον αντίποδα αυτών των πολιτικών επιλογών, οι εργαζόμενοι /«ωφελούμενοι» αυτών των προγραμμάτων και κυρίως οι 5μηνίτες και 8μηνίτες κατόρθωσαν υψώσουν το ανάστημά τους παρά τις δυσκολίες οργάνωσης, λόγω της βραχύβιας παραμονής τους στην εργασία και την ταυτόχρονη άρνηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να τους εντάξει τόσο στα πρωτοβάθμια σωματεία, όσο και στην ομοσπονδία.  Εντασσόμενος σε αυτή τη λογική ο Σύλλογος Εργαζομένων του Δήμου Ζωγράφου, παρά τις συνεχείς αιτήσεις των 5μηνιτών, αρνείται να τους γράψει μέλη, με τη δικαιολογία (!) ότι δεν προβλέπεται στο καταστατικό.

Οι 5μηνίτες του Δήμου Ζωγράφου πρωτοστάτησαν στις μέχρι τώρα κινητοποιήσεις και απαίτησαν από το Δημοτικό Συμβούλιο «παραμονή στην εργασία τους με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο και με πάγιο αίτημά τους τη μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους» με την επισήμανση ότι «καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες», όπως αναφέρεται και πρόταση που κατέθεσαν προς ψήφιση.

Αντ’ αυτού, η πρόταση προς ψήφιση από τη δημοτική αρχή, η οποία εφαρμόζει όλες τις μορφές ελαστικής εργασίας, πιστή στα πλαίσια του Καλλικράτη και της ΕΕ, παραφράζει την κάλυψη των πάγιων και διαρκών αναγκών σε κάλυψη πραγματικών αναγκών και τη μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους σε ανανέωση/επέκταση των συμβάσεών τους με κάθε τρόπο. Επεκτείνει δηλαδή, την ήδη προσωρινή εργασία σε λίγη περισσότερη προσωρινή εργασία. Η δημοτική αρχή εμπαίζει τους εργαζόμενους, μην παίρνοντας την πολιτική απόφαση να τους κρατήσει, με σκοπό την πολιτική υπεραξία, αφού θεωρεί τα αυτονόητα δικαιώματα των εργαζομένων, ως χάρες που μπορεί να μοιράζει όπου και όποτε θέλει.  Σ’ αυτή τη λογική συμπαρατάχθηκαν και οι δήθεν υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εργαζομένων, οι πρωτοπόροι των μνημονίων και οι εμπνευστές της απασχόλησης αντί της εργασίας (Αγγελόπουλος, Μπότου), που ενώ για επικοινωνιακούς λόγους, στα πλαίσια της δήθεν αντιπολίτευσης, ζητούσαν απόφαση για διορισμό, με ευκολία ψήφισαν υπέρ της πρότασης της διοίκησης.

Η παράταξή μας, που αυτή την περίοδο δεν εκπροσωπείται από μέλος της στο δημοτικό συμβούλιο του Ζωγράφου, επιθυμεί να κάνει σαφές ότι δεν αποδέχεται την έννοια της «επέκτασης» των συμβάσεων όπως αναφέρεται στο σχετικό ψήφισμα και διαφωνεί με την απόφαση του ΔΣ, που προς μεγάλη μας έκπληξη ψηφίστηκε από όλες τις παρατάξεις και τους δημοτικούς συμβούλους.  Tο «ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ», η παράταξη της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς στη γειτονιά μας είναι αταλάντευτα δεσμευμένη στη στήριξη του αιτήματος για ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Στηρίζουμε το αυτονόητο δηλαδή, γιατί πιστεύουμε ότι ο εργαζόμενος πρέπει να έχει πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και κανονικό μισθό.

Αρνούμαστε ρητά και κατηγορηματικά τις δήθεν ευεργετικές διατυπώσεις της διοίκησης που απλά επιδιώκουν να  κατευνάσουν τα πνεύματα, μέχρι να ξεχαστεί  το θέμα, όπως ξεχάστηκαν και τόσα άλλα μέχρι σήμερα. Δε δεχόμαστε μια κοινωνία με κοινωνικές υπηρεσίες που θα βρίσκονται στον αέρα, ανάλογα με τα προγράμματα που κάθε φορά θα εγκρίνει η εκάστοτε κυβέρνηση ή η δημοτική αρχή βάσει των μνημονιακών τους δεσμεύσεων. Δε δεχόμαστε τη λογική του μικρότερου κακού, βρισκόμαστε σε σύγκρουση με την ΕΕ, την κυβέρνηση  και τη διοίκηση  που κάνουν κυριολεκτικά εμπόριο ελπίδας πάνω στις πλάτες φτωχών εργαζόμενων και φτωχών νοικοκυριών.  Το ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ είναι φύσει και θέσει κοντά  σε κάθε εργαζόμενο που απαιτεί, σε κάθε κεφάλι που σηκώνεται και διεκδικεί. Θα αγωνιστεί λοιπόν μαζί με τους εργαζόμενους  της επισφάλειας, μαζί με τους άνεργους, μαζί με τους απολυμένους, στους δήμους, στο δημόσιο, στον ιδιωτικό τομέα.

Είναι δεδομένη η στήριξή μας στον αγώνα των εργαζομένων στα πεντάμηνα. Δε θα λυθούν τα αιτήματά τους με ευχολόγια και ψηφίσματα, με χαρτιά και διατυπώσεις. Δε θα λυθούν με εύκολες τοποθετήσεις στα δημοτικά συμβούλια από τους εκπροσώπους των αρχιτεκτόνων της επισφάλειας, των εμπνευστών των απολύσεων και της ανεργίας. Δε θα λυθούν με μεγάλα λόγια και κτυπήματα στην πλάτη, δήθεν φιλικά. Αυτά που γίνονται  για να χαϊδεύουν αυτιά και για να εισπράττουν χειροκροτήματα στις συνεδριάσεις, λύση δε δίνουν. Όσοι έχουν στήσει την πολιτική τους λογική πάνω στις απολύσεις, πάνω στην έννοια του «απασχολήσιμου» εργαζόμενου, χωρίς μονιμότητα και ασφάλεια, ΠΡΟΦΑΝΩΣ και είναι απέναντι από τον κάθε εργατικό αγώνα. 
Ενάντια στο δρόμο που κάποιοι ομόφωνα επιλέγουν ακολουθούμε το δρόμο του αγώνα. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ από αυτό που ζούμε σήμερα. Δρόμος  χωρίς ανεργία, χωρίς ανασφάλεια. Για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα, που η δουλειά δε θα είναι δουλεία, χωρίς προσκύνημα και συμβιβασμό. Σε αυτόν το δρόμο θα είμαστε δίπλα στους εργαζόμενους της επισφάλειας και τους άνεργους.



   

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΣΤΑ ΧΩΚ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΚΑΤΕΡΓΟ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

Γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι τα στρατόπεδα δεν είναι τόσο μακριά μας. Ο ελληνικός στρατός είναι εδώ, σε πλήρη λειτουργία και επηρεάζει έμμεσα ή άμεσα κοινωνικά συμφέροντα, αγώνες και κινήματα. Ο πολεμικός-κατασταλτικός του ρόλος αναβαθμίζεται συνεχώς ενώ με πολλαπλούς τρόπους συμβάλει στην εργασιακή εκμετάλλευση και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. 
Με το νέο νόμο για τη θητεία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θέλει «να διαχειριστεί πιο αποτελεσματικά το ανθρώπινο δυναμικό», τους φαντάρους, ώστε να εκπαιδεύονται περισσότερο, να δουλεύουν περισσότερο, να αποδίδουν περισσότερες υπηρεσίες. Όσο ο στρατός «δένει» πιο πολύ με την κοινωνία από τη σκοπιά των αναγκών της άρχουσας τάξης τόσο οι φαντάροι γίνονται πιο αναλώσιμοι. Φορτώνονται το κόστος της θητείας, γίνονται δωρεάν εργαζόμενοι-λάστιχο για ανταποκριθούν στα φορτωμένα καθήκοντά τους. Υπάρχουν μονάδες-κάτεργα όπου πραγματικά οι φίλοι μας, οι συνάδελφοί μας, τα παιδιά μας  φτάνουν στα όριά τους. Χωρίς υπερβολές, η στρατιωτική θητεία μοιάζει με ποινή σε φυλακή.
Μια τέτοια μονάδα είναι τα ΧΩΚ στο Καπανδρίτι. Μονάδα που εδώ και χρόνια έχει μόνιμο πρόβλημα υποστελέχωσης. Μονάδα όπου οι υπηρεσίες είναι καθημερινές και πολύωρες, οι έξοδοι είναι μια φορά το μήνα, ενώ έχουν καταργηθεί οι φοιτητικές άδειες. Σε κάθε σειρά κατάταξης, οι φαντάροι διαμαρτύρονται, πιέζουν, βγαίνουν παραπονούμενοι. Δεκάδες επιστολές με καταγγελίες έχουν δημοσιευτεί. Τίποτα όμως δε φαίνεται να αλλάζει. Η «εμπλοκή» (συνεχόμενες υπηρεσίες χωρίς εξόδους) παραμένει. Κανείς υπεύθυνος δε συγκινείται. Κάθε νέος διοικητής συντηρεί την ίδια κατάσταση. Επιπλέον προσπαθούν να κρατήσουν τα παράπονα μέσα στο στρατόπεδο, να μη δημοσιοποιούνται οι διαμαρτυρίες των φαντάρων, ούτε να φτάσουν στο ΓΕΣ και το Υπουργείο Άμυνας, ώστε να σταματήσουν να ισχυρίζονται ότι «δεν ξέρουν». Είναι οι βασικοί υπεύθυνοι και πρέπει να δώσουν λύση.
Εκδικούνται τους φαντάρους που δικαιούνται κατ’ εξαίρεση μετάθεση. Τσακίζουν δικαιώματα, που οι ίδιοι έχουν θεσπίσει ώστε να επιδεικνύουν υποκριτικά «κοινωνική ευαισθησία» η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Δεν το κάνουν όμως φανερά. Δυσκολεύουν τρομερά τις συνθήκες, προσπαθούν να εξωθήσουν τους δικαιούχους σε άρνηση του δικαιώματός τους και επιστροφή στην παραμεθόριο. Τι σημασία έχει να υπηρετεί κάποιος δίπλα στο σπίτι του όταν δε μπορεί να το βλέπει; Ποιο είναι το νόημα της κατ’ εξαίρεση μετάθεσης όταν ο φαντάρος δε μπορεί με κανένα τρόπο να σταθεί δίπλα στα προβλήματα της οικογένειάς του;
Μία από της εκατοντάδες τέτοιες περιπτώσεις είναι συνάδελφος  που βρέθηκε στη μαύρη μονάδα των ΧΩΚ, καθώς πληρούσε όλα τα κριτήρια για κατ’ εξαίρεση μετάθεση. Από την πρώτη στιγμή διεκδίκησε τα δικαιώματά του συνεχίζοντας την αγωνιστική στάση που χαρακτηρίζει τη ζωή του. Υπήρξε ενεργό μέλος του φοιτητικού κινήματος αποτελώντας μία από τις πιο συνεπείς, τίμιες και αναγνωρίσιμες προσωπικότητες στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ενεργός πολίτης και στα κινήματα γειτονιάς στο δήμο Ζωγράφου. Φυσικά η πολύπλευρη δράση του συνδέθηκε με το αντιπολεμικό και αντιφασιστικό κίνημα. Στο πρόσωπό του συμβολίζονται τα βάσανα, τα άγχη και οι αγωνίες πολλών φαντάρων. Η δικαίωσή του θα είναι μια πρώτη δικαίωση των δικαιωμάτων, των αναγκών και των διεκδικήσεων των φαντάρων και της νεολαίας.
Η αλληλεγγύη που δείχνουμε σε αυτόν είναι αλληλεγγύη σε όσους απαιτούν ανθρώπινες συνθήκες θητείας, σεβασμό των Δικαιωμάτων του Φαντάρου Πολίτη με Στολή. Ως νεολαία και εργαζόμενοι πλέον δεν έχουμε καμία διάθεση να ανεχτούμε τα στεγανά των στρατοπέδων.
Βρισκόμαστε στο πλευρό τους. Απαιτώντας την άμεση ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ